Pieter Spinder op zoek naar de ziel van de Zuidas

Oscar is met Pieter Spinder op zoek naar de ziel van de Zuidas.

Een systemisch onderzoek naar de werkcultuur en de mens die op de Zuidas leeft.

Dit interview rustig lezen?

De Zuidas. Berucht en beroemd. Maar waarom eigenlijk? Wat gaat er achter dit on-Nederlandse stukje Amsterdam schuil?

Ik ben Oscar. Systemisch coach. Als systemisch coach kijk ik naar het sociale DNA van een organisatie – of in dit geval van een werkgebied– de Zuidas. Welk relationeel weefsel is gezond? En waar storten mensen in? Waar loopt de informele werkcultuur spaak met de formele? En waar gaat de menselijke maat verloren in het behalen van het bedrijfsbelang? 

In dit systemisch onderzoeksproject ben ik op zoek naar de Ziel van de Zuidas. In een estafette nodig ik mensen op persoonlijke titel uit voor een kort gesprek over de werkcultuur en de mens die op de Zuidas leeft. 

In deze aflevering verwelkom ik Pieter Spinder in mijn huiselijke coachkamer op de Zuidas.

Pieter, welkom! Leuk dat je er bent. Wat is jouw relatie met de Zuidas?

Er zijn veel mensen die ik ken die hier werken. Ik ben zelf ook uitgenodigd om hier te komen werken.

En als je dan zo hier bent, wat gaat er dan door je heen? Welk gevoel bekruipt je dan?

Ik heb het gevoel dat er veel mensen rondlopen hier die hier eigenlijk niet willen zijn als ze een keuze zouden hebben. En die keuze, die hebben ze, volgens mij. Dus ik denk dat het me uitdaagt om te zeggen van: “Lieve jongens en meisjes. Kom op! We kunnen er mooie dingen van maken. Het kan mooier dan hoe we het hier organiseren.”

Want wat zijn een aantal kernwoorden waarvan je zegt: die karakteriseren voor mij de Zuidas? 

Drive. Financiën. Image. Kijk ons eens belangrijk zijn. Koud en kil. Het is een grauwe, betonnen, marmeren, granieten omgeving. Geen connectie met de natuur en de natuurlijke flow. Het is gewoon een bedrijvenpark ergens in Nederland waar we dan van maken dat ‘t “De Zuidas” is. Waar iedereen dan wil zijn. En waar mensen met z’n allen proberen om mooie dingen te doen.

En als je dan de mens op de Zuidas zou omschrijven? Je hebt een poppetje uitgezocht?

Ja! Het is een poppetje met de P van Playmobil of van Pieter of van Possibilities. Met een uniform, een pak. Er wordt hard gewerkt. Dus met een petje op om te werken. En hij of zij heeft ook een sleutel in z’n hand: het willen verzetten van werk en dingen doen. Maar er zit ook iets van vechten in. Dus iets met een zwaard. Strijd tegen zichzelf, maar ook tegen de rest van de mensen. Tegen de rest van de wereld misschien wel!

En wat maakt hem dan typisch?

Het passen in een uniform. Werken in een uniform. We gaan ‘s ochtends 7 om uur uit ons mandje en om 8 uur zijn we hier. We komen allemaal met de metro, met de trein of met de fiets. We gaan allemaal in een soort van gelid. Met z’n allen de liften in. En dan gaan we aan de slag.

De ziel heeft vaak iets te ontdekken in het leven. En als we naar ons persoonlijk leven kijken, dan doen we daar soms wel een leven lang over. Welke kwaliteit van leven wordt hier over het hoofd gezien volgens jou? Wat heeft de ziel hier op de Zuidas nog te leren?

Ik denk dat dat geconnect [red. verbonden] is met “het laten gebeuren”. Dingen hebben tijd nodig. Van binnen naar buiten. Dat is ook wat er in de natuur gebeurt. Gregory Bateson, die zegt het heel mooi. Die zegt: “De grootste mismatch is de manier waarop mensen werken en de manier waarop de natuur werkt.” Hoe wij het hier eigenlijk overal georganiseerd hebben in het bedrijfsleven. Dat is van outside-in in plaats van inside-out. Dus de connectie met hoe dingen groeien, hoe dingen werken, hoe dingen vanuit “naar-binnen-naar-buiten-toe” ontstaan, die mist hier. Omdat we onszelf heel veel druk opleggen vanuit “buiten-naar-binnen”. Dus dat gaat dan heel erg sterk over “human doing” in plaats van “human being”. Ja, ik weet niet in hoeverre ‘t nou specifiek is voor de Zuidas, maar de vraag is of je hier echt jezelf kunt zijn. Dat is iets waar mensen wel naar op zoek zijn. Want één van de grootste dingen is om gezien te worden voor wie je écht bent. De vraag is of je dat in een setting zoals dit, of dat lukt. Dat is echt een grote vraag voor mij.

En wat wordt hier dan over het hoofd gezien?

De natuurlijke manier van met elkaar zijn en in relatie met jezelf en met anderen.

Soms wordt er ook al iets begrepen over die ziel en over die weg. Wat denk jij dat ze hier op de Zuidas wél al snappen of begrijpen? Wat weten we wél al van die weg?

Ik denk dat íedereen die hier rondloopt, dat die dat voelt. Dat hij of zij snapt van “Okay, we zijn hier een trucje aan het doen, wat we heel graag belangrijk maken voor onszelf en voor de buitenwereld. Maar dat het uiteindelijk niet echt ergens over gaat.

Wat is dat trucje dan?

Dat trucje is om elkaar bezig te houden met dingen die een image vormen dat je wél ertoe doet, dat je wél belangrijk bent en dat je wél iets in deze wereld te brengen hebt. En dat je daar een podium voor nodig hebt. En dan schep je samen, schep je dat podium. En dan ga je met z’n allen op het podium staan en dan ga je een trucje doen. En dan ‘s avonds om 20u als je terug bent, dan stap je van dat podium af. En dan ben je weer jezelf. Terwijl: je kunt ook gewoon jezelf zijn, van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Dat is iets wat jíj doet. Wat ìk doe. En wat veel meer mensen om ons heen doen. Bedrijven ook. Vandebron. Tony Chocolony. Die draaien er niet omheen. Uiteindelijk gaat het erover of we écht iets toevoegen aan ons eigen leven en aan het leven van andere mensen. En dat is het paadje waar ze hier ook naar op zoek zijn. Alleen ik denk dat het handiger is om de setting een beetje te veranderen.

Wat zou dan anders moeten?

Het zou mooi zijn als er meer connectie is met de natuur. En meer rust. En minder drive voor nummers. Dat is uiteindelijk natuurlijk het verhaal! Als je kijkt naar zo’n bedrijf als Tony’s of Innocent, noem ze allemaal maar op, er zijn er heel veel van in Nederland, kleinere en grotere clubs, die zeggen ook van: “Als het over nummers gaat, gaat het niet over mensen.” Dus we gaan het eerst over mensen hebben. En dan komen die nummers vanzelf. En dat betekent niet dat die nummers altijd goed zijn of altijd datgene zijn wat we verwachten. Maar in eerste instantie gaat het over mensen! Er gebeuren natuurlijk ook heel veel goede dingen. Ik bedoel: jij zit hier ook. Hiernaast zitten ook een aantal mensen waarvan ik denk “Nou, daar zit een goede sfeer. Hier in De Nieuwe Poort zoiezo.” En tóch zit er iets van buiten naar binnen toe. Een soort van druk. En dat heeft váák met kwantiteit te maken. Niet met de mensen die er zitten. Want, ik bedoel, het zijn allemaal echt goede, lieve mensen. Bij ABN-Amro en bij ING en dat soort jongens, precies hetzelfde. En bedrijven bestaan uit mensen! Dus laten we dan daarmee beginnen! En dan hoeft dat niet beslist in een granieten blok.

En als we dan zo het gesprek samenvatten over de ziel van de Zuidas, wat kunnen we daar dan over zeggen?

Dat het een ziel heeft. De ziel, die zit in de mensen. Alle mensen die hier rondlopen. Dat zijn allemaal verschillende mensen. Dus het zijn ook verschillende zielen. Er zit één driver. Die is vaak gerelateerd aan kwantiteit en aan efficiency. In plaats van effectiviteit. Ik heb het gevoel dat dat ook wel een beetje aan het veranderen is, ook hier op de Zuidas. Omdat, er komen steeds meer jongen mensen die denken van “Nou, volgens mij kúnnen en moeten we het op een andere manier doen. En hoe gaan we dat dan doen? En hoe krijg ik de bullshit die er is –die is er natuurlijk heel veel, in mijn leven, in jouw leven, maar ook in het bedrijfsleven– hoe maken we daar de mest van morgen van? Het gebeurt hier ook! Ik zeg weleens van “Het zou, denk ik, heel goed zijn…” Hoe oud ben jij? Drie-en-dertig. “…als iedereen boven de drie-en-dertig morgen niet meer zou leven. Gewoon: hup allemaal weg! En dan dan de mensen van nul tot drie-en-dertig, die dan overblijven: Ik denk dat die er een hele andere wereld van zouden maken! Want ik denk dat mensen van boven de drie-en-dertig vaak in de weg zitten van de transformatie en de verandering die eigenlijk écht nodig is.”

Wat is dan écht nodig?

Lange-termijnvisie. Een beetje platgetreden spreuk, maar het is natuurlijk wel zo: “We borrow the world from our children.” [red.vertaling: We lenen de wereld van onze kinderen] Dus hoe kunnen we er nou voor zorgen dat we gewoon écht goede dingen doen? En we snappen allemaal, dat als je een goede relatie met jezelf hebt –wat in mijn geval niet altijd makkelijk is, daar heb ik veel hulp bij nodig– dan heb ik de mogelijkheid om een goede connectie met jou te maken of met de wereld om me heen. En dan gaan wij samen niet een bedrijf beginnen om kalashnikovs te verkopen. Dat staat vast! Of dan koop je, als je in Nederland woont, koop je geen flesje Spa Blauw. Want je kan gewoon water uit de kraan drinken. Plastic, dat is niet goed. Ik zeg: Als je je bewust bent van de connectie met jezelf, dan zijn er heel veel dingen die je wél gaat doen. En ook heel veel dingen die je níet gaat doen. Dus het gaat heel erg over dat bewustzijn. Het bewustzijn wordt heel vaak beperkt door educatie. Er zijn allerlei verwachtingen. Jongens doen dit. Meisjes doen dat. Je zit in een sociale setting. Je wordt echt geconceptualiseerd als kind zijnde. Terwijl, toen je kind was, de eerste vijf jaar van je leven was je eigenlijk alleen maar bezig met spelend leren. Ontdekken. Alle twaalf senses gebruiken. Dat missen we op de Zuidas, maar dat missen we in het hele bedrijfsleven: de speelsheid, de manier van leren, de manier om alle senses te gebruiken die te maken hebben met hoe je jezelf en hoe je dingen in de wereld zet. Ik zeg niet dat we allemaal weer een luier aan moeten. Maar het gaat over bewustzijn van “Hoe leer ik? Waar ben ik mee bezig? En wat ben ik nou eigenlijk aan het toevoegen? En op welk podium sta ik? En wat voeg ik nou uiteindelijk écht toe van waarde voor mezelf en voor andere mensen?” En dan is de vraag dus heel vaak bij heel veel verschillende bedrijven. En hier dus ook op de Zuidas. “Zijn die dat aan het doen?” Of zijn we nog meer vuilnis aan het promoten? Of zijn die nog meer spullen die eigenlijk niet echt nodig zijn aan het promoten? Of zijn we nog meer fake handel aan het doen in opties op aandelen en daar weer opties op en dan daar weer opties op. How real is it? [red. vertaling: Hoe echt is het?] And how real do you want to make it? [red. vertaling: Hoe echt wil je het maken?] Terwijl, uiteindelijk gaat het er volgens mij over van: Iedereen wil gewoon gezien worden voor wie hij of zij is. Daar echt bewust van zijn. Daar connectie mee hebben. Ik denk dat dat een stukje liefde, geborgenheid en gezien worden, dat dat heel erg gaat helpen, ook hier op de Zuidas.

Dus wat kunnen we dan over de ziel van de Zuidas zeggen?

We zijn onderweg!

Waarnaartoe?

Ja, dat weet je dus niet, hè. Kijk, het gaat uiteindelijk over de reis. Het gaat niet over de destination [red. vertaling: bestemming]. En ik denk dat, met de input van de mensen die hier op de Zuidas zitten, dat het een goede kant op zal gaan.

Van waar naar waar?

Van quantity-driven naar echte kwaliteit en relaties. Connectie. En waarde toevoegen aan jezelf en aan de wereld om je heen.

Dankjewel Pieter.

Graag gedaan!

En ik heb nog één vraag. Aan wie jij het stokje wil doorgeven?

Ik wil het stokje doorgeven aan Tom Verstappen. Die heeft een aantal co-working spaces hier in Amsterdam. [Hij] werkt heel veel met bedrijven van de Zuidas. Waarbij ze gewoon echt waarde toe willen voegen en dat ook doorvoeren in hun hele bedrijfsvoering met alles erop en eraan. En dat samen met bedrijven van de Zuidas aan het doen zijn.

Okay. Dan kan je hier het kaartje schrijven. Het is namelijk een estafette.

Okay! Dankjewel voor ‘t gesprek, Oscar.

WIL JE MEEDOEN?

Ben je uitgenodigd? Heb je interesse om te sponsoren? Bekijk en download onder meer informatie.

MEER WETEN?

E-mail me op oscar@westravanholthe.com of bel en/of whatsapp me direct op +31 (0) 616261381.

One thought on “Pieter Spinder op zoek naar de ziel van de Zuidas

Comments are closed.