Nienke uit de vissenkom met een play-mobil tafelopstelling. “Alles komt steeds weer terug.”

Nienke uit de vissenkom met een play-mobil tafelopstelling. “Alles komt steeds weer terug. Altijd.”

Nienke (57 jaar) is lerares. Ze zat met rugklachten en overwerkt thuis. Ze twijfelde over of ze verder wilde met haar baan. Totdat ze met Oscar een play-mobil opstelling had gedaan. “Het was echt even alsof ik uit de vissenkom werd getild.” Deze week is ze weer begonnen. Ze straalt. “Kom binnen, het komt nu precies uit. ” Ik schuif aan tafel en vraag haar of ik wat vragen mag stellen over mijn werk met haar. Ze knikt. “Mag ik er een verhaaltje over schrijven?” “Ja, maar ik ga ‘t wel nakijken, net als een juf.” zegt ze. “Deal” roep ik, zo blij als een kind.

Om te beginnen, hoe sta je in je leven op dit moment?

Ik zie mijn leven nu als een onderzoek. Daarin probeer ik van alles. Zo ben ik mij bewust van wat er met mij gebeurt, zowel in mijn werk als in de invulling van mijn leven. Ik ben er als het ware echt even uitgehaald. Door even weg uit de school te zijn en de opstelling met jou te doen kon ik vanuit een afstandje kijken naar wat er allemaal is gebeurd.

 Even uit de vissekom, zoals je laatst appte?

Ja, wat mij het meest is bijgebleven van onze play-mobil sessie is hoe mijn ouders steeds weer terugkomen, juist ook in mijn werk. Ik verzand niet langer in die oude dynamiek op het werk. Ik identificeer steeds waarom een opmerking mij raakt. Meestal is het een oordeel over mijzelf. Dat komt vanuit mezelf of is vergelijkbaar met het oordeel dat ik over mijn moeder had. De sessie heeft bij mij gewerkt als een steentje die een lawine van steentjes meetrekt. Ze komen allemaal los.

Wat herken je precies?

Nou, vroeger had ik altijd een oordeel over de directe communicatie van mijn moeder. Dat praten zonder filter. Dat heb ik nu naast me neergelegd. Ik kan nu opeens voelen hoe trots ik op haar ben, zonder filter van mijn vader’s sussende woorden. Hij was meer van ‘rustig aan’ en niet openlijk je emoties laten zien. Daar inzicht in te hebben maakt bovendien dat ik mijn eigen aandeel in de communicatie op mijn werk beter kan zien. Ik neem alles wat er gebeurt nu minder persoonlijk. Ik besef mij steeds weer “oh, dus dit gebeurt er met mij”, waardoor ik ook weer opeens de leuke dingen zie. Zo voel en zie ik duidelijker welke extra moeite mensen voor me doen. En het maakt dat ik sneller op mijn collega afstap. Zo dacht ik te merken dat een aantal collega’s het moeilijk vonden mij te begroeten bij mijn “terugkomst”. Dat raakte mij. En dus heb ik gevraagd of dat ook zo was. Dan is het in ieder geval benoemd. Zo haal je de angel eruit, in ieder geval voor jezelf. Dat had ik vroeger echt nooit gevraagd. En het maakt het makkelijker om een negatieve opmerking, gevoel, of spanning naast je neer te leggen.

Waarom is dit zo belangrijk?

Nou, het haalt veel ruis weg. En ik heb besloten dat ik mezelf niet meer ga veranderen. Dat heb ik al die tijd voor mijn ziek worden geprobeerd. Mijn gevoel wegstoppen, dat lukt gewoon niet.

Dus, hoe was je eerste dag terug?

Om heel eerlijk te zijn, ik merkte gister op de weg terug hoe ik zingend achter het stuur zat. Ik had zo’n leuke dag gehad – met de kinderen, ouders en mijn collega’s. Alhoewel ik eerst dacht dat mijn onderzoeksproces richting weggaan zou zijn, is dat toch nog niet duidelijk in dit onderzoek. Ik heb nog geen idee. En dat is okay. Ik weet in ieder geval dat alles mee-resoneert. Alles wat ik meemaak en tegenkom telt. Mijn leven is een ontdekkingstocht geworden. Dat plezier gun ik mezelf gewoon.

Okay, en nu even over mij! Wat sprak je aan in mijn begeleidingsstijl?

Je voelt heel vertrouwd voor mij. Dat maakt het makkelijk voor mij om open te zijn. Ik weet nog dat er een moment was waarin ik heel verdrietig was. Dat ging over mijn missie. Dat ging over dat stukje pijn dat ik zo in de kinderen waar ik mee werk herken. Dat je niet gezien wordt als kind. Daar werd ik zo verdrietig van! En het besef dat ik dit niet meer zou doen als ik zou stoppen, wat zou dat zonde zijn! Dit gecombineerd met de realisatie dat ik dit nog steeds ervaar in mijn team –dat ik mij niet gezien, gehoord en veilig voel– dat speelt er nu. Het was voor mij makkelijk om dat te laten zien omdat jij veilig voelt. Ook kon ik alle kanten op. Daar liet je me echt helemaal vrij in.

Is er meer? Hoe was de werkvorm voor je? Wat sprak je daarin aan?

Het belangrijkste was dat het veilig voor me was. Maar ook het speelse van play-mobil poppetjes spreekt me aan. Die vrolijke kleurtjes en poppetjes, dat past heel goed bij me. Dat geeft een soort van lichtheid. Immers, als je het over dit soort wezenlijke dingen hebt dan wordt het al snel heel zwaar, pijnlijk, en moeilijk, nietwaar? Als het veilig voor me is, dan hoef ik niet meer gepushed of geprikkeld te worden de diepte in te gaan. Als het niet veilig is heb ik de neiging niet toe te geven dat ‘t nodig is, dat ik een probleem heb. Daarom was het ook zo leuk dat ik mijn overbuurman –jou dus– tegenkwam! Ik moet dan altijd door mijn overlevings-mechanisme van “dat ik alles aankan” heen. Zo terugkijkend, werd voor mij wel heel duidelijk wat zowel mijn zegeningen als mijn kruis is. Wat mij zo pijn doet, is dan ook waarom ik zo’n goede leerkracht ben. Het is fijn om te voelen dat sommige dingen mij nog heel erg raken. Dat ik over mijn vak dus nog steeds gepassioneerd ben.

En wat spreekt je aan in het familieopstellingenwerk dat ik doe?

Ik vind het fijn als dingen organisch gaan. Rationeel kunnen we dit soort dingen namelijk niet altijd oplossen. Het is fijn daarvoor de tijd te nemen. En het verbaast me nog elke dag hoe ik snel in mijn oude patroon verval, vooral wanneer het onveilig is. Van “dat ik niet meer meetel” en “dat ik niet wordt gewaardeerd”. En dat ik dan in mijn overlevings-deel ga zitten “dat ik het wel aankan”, dat “het mij niet raakt”. Het is frappant hoe dit steeds weer in verschillende jasjes terugkomt. Telkens weer. Wat ik zo mooi aan het opstellingenwerk vind, is de embodiment. Het wordt echt doorleefd en doorvoeld, waardoor echt iets geheeld wordt. Dan is het ook af. Maar soms heb je wel ook echt iemand nodig om gereedschap te hebben om je inzicht vorm te geven. Dan is het net als huiswerk. Dat moet je steeds weer doen. Immers, inzicht zonder actie, dat is nog niet de benodigde 100%.

Ik knik. Daar ben ik het mee eens. Het opstellingenwerk is ook voor mij een stap in het bewustzijnsproces van wie we zijn. Al moet ik wel zeggen, dat, tot nu toe, met iedereen die ik heb gewerkt, de voor hén juiste oplossingen wel tot hen is gekomen. Soms na weken, maanden, of jaren later, maar altijd wel. Na een fundamenteel inzicht, kan je niet anders dan de methodieken tegenkomen waarin je die praktische life skills ook aanleert. Daarom combineer ik opstellingen graag met lichaamswerk. Dat zijn mooie wegen die elkaar prachtig aanvullen in de heling van dat wat er in de essentie toe doet.

Wil je zelf een keer een tafelopstelling meemaken of doen? Boek dit direct in. Of bel me als je nog vragen hebt op 0616261381. Je kan hier ook nog meer referenties lezen over het werk dat ik doe en hoe anderen die gezamenlijke reis met mij hebben ervaren.